Prenatalna opieka paliatywna

Abstrakt

Społeczeństwo XXI wieku wierzy w prawie nieograniczone możliwości medycyny, stąd coraz częściej w mentalności współczesnego człowieka nie ma zgody na ciężką chorobę i śmierć. Dzisiejsza medycyna sięga po coraz nowsze środki i techniki, by przedłużyć życie chorego, stosując uporczywą terapię w sytuacjach, w których nie ma szansy na wyleczenie. W ostatnich latach pojawiły się nowe dylematy moralne związane z dziećmi, u których w fazie prenatalnej zdiagnozowano wady letalne, które najczęściej są przyczyną przedwczesnej śmierci dziecka. W artykule omówiona zostanie opieka paliatywna (w tym domowa), która uwzględnia integralną wizję człowieka, holistycznie traktuje jego potrzeby fizyczne, emocjonalne i duchowe. Przedstawiona zostanie istota działania hospicjów perinatalnych (gr. peri - wokół, łac. nascor - rodzić), których założeniem jest towarzyszenie i wspieranie rodziców, którzy decydują się na kontynuację swojego rodzicielstwa, pomimo niekorzystnej diagnozy dla dziecka. To koncepcja objęcia całościową opieką nieuleczalnie chorego dziecka, nastawiona na zapewnienie godnego traktowania i ochronę przed uporczywą, daremną terapią. Objęcie troską rodziny i dziecka w sytuacji uzyskania niepokojącej diagnozy prenatalnej, stanowi pełne upodmiotowienie matki oraz dziecka, będącego pacjentem w fazie prenatalnej, posiadającym prawo do życia i godnej śmierci. W artykule opisano również stanowisko Kościoła Katolickiego wobec badań prenatalnych oraz stanowisko Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego wobec uporczywej terapii. Każdy człowiek, również dziecko w fazie życia prenatalnego czy noworodek, zasługuje na godne traktowanie przez całe swoje życie, także u jego kresu. Hospicja perinatalne mają pomóc „umierać po ludzku”, mają uświadomić społeczeństwu, że ostatnie chwile życia człowieka zasługują na szacunek.