Interreligious dialogue in the Polish lands in the 18th century

Abstrakt

Dow Ber z Bolechowa (1723-1805), żydowski handlarz winem i poliglota, znany z dysputy
z frankistami we Lwowie w 1759 roku, pozostawił po sobie w formie rękopisów hebrajskich dwa główne dzieła: זכרונות ר׳ דוב מבולחוב (Pamiętniki r’ Dowa z Bolechowa) iדברי בינה   (Słowa rozumu).
W pierwszym z nich opisuje dzieje własne i jego rodziny, ale też dzieje Żydów w Galicji Wschodniej, przytaczając także ważne wydarzenia z historii Polski, a jego opis jako postronnego obserwatora wydaje się być wiarygodny. W drugim dziele Dow Ber ujawnia swój stosunek do innych religii,  a przede wszystkim do chrześcijaństwa, a obrona judaizmu rabinicznego i jego głównego dzieła – Talmudu, a ściślej mówiąc zupełnej niezawodności Tory Ustnej, stanowi motyw przewodni Diwre bina. Czy można mówić o dialogu międzyreligijnym w osiemnastym wieku?

Celem tego artykułu jest przedstawienie relacji chrześcijańsko-żydowskich na ziemiach polskich,
a w szczególności w Galicji Wschodniej w XVIII wieku z żydowskiej perspektywy w opisie Dowa Bera z Bolechowa.